#Wzrost i rozwój

Bunt dwulatka — czym jest i jak reagować?

#Wzrost i rozwój
Bunt dwulatka — czym jest i jak reagować?
Bunt dwulatka — czym jest i jak reagować? - Mustela blog
“Nie”- słowo będące odpowiedzią na każdą prośbę czy propozycję oraz napady agresji i krzyku, to często codzienność rodziców, którzy mają w swoim domu dwulatka. Z pewnością nie raz zastanawialiście się, gdzie podział się Wasz grzeczny aniołek i kiedy do Was wróci. Według specjalistów wróci, gdy minie jego bunt - określany jako bunt dwulatka.

Ile trwa bunt dwulatka?

Między 18. a 26. miesiącem życia, dziecko zaczyna zdawać sobie sprawę z różnicy między oczekiwaniami a możliwościami ich spełnienia. Za każdym razem, gdy nie może dostać tego czego w obecnej chwili pragnie, budzą się w nim, nieznane mu wcześniej, emocje. Nie potrafi nad nimi zapanować, dlatego reaguje agresją. Wówczas próba uderzenia rodzica, to dla niego sposób na rozładowanie złości, która w nim narasta. Nie jest świadomy co się dzieje z jego uczuciami i jak zacząć je kontrolować.

Bunt dwulatka trwa więc najczęściej ok. 8 miesięcy.

Jak reagować na bunt dwulatka?

• Zachowaj spokój

Nie próbuj doszukiwać się nieposłuszeństwa w zachowaniu swojej pociechy. Ono nie chce być niegrzeczne - po prostu kumulujące się w nim emocje muszą mieć gdzieś ujście, dlatego tak często krzyczy, płacze i ciska zabawkami. Postaraj się na każdy atak złości reagować ze wzmożonym spokojem. Maluch zobaczy, że agresywne zachowanie nie jest sposobem na komunikowanie się z najbliższymi.

• Bądź konsekwentny

Dwulatek musi zrozumieć, że w świecie panują zasady, których należy przestrzegać. Z pewnością będzie badał, jak daleko może się posunąć i czy na ile obowiązujące reguły są sztywne. Twoim zadaniem jest nauczenie go, że niezmienne normy istnieją. Staraj się nie zmieniać zdania, jeśli czegoś mu zabraniasz, wytrwaj w swoim postanowieniu. Z pozoru niewinne odstępstwo od podjętej decyzji może dać mu sygnał, że słowo “nie”, nie oznacza całkowitego zakazu i zależy od okoliczności. Dziecko, które wie, co mu wolno a czego nie, rośnie w poczuciu pewności i bezpieczeństwa. Niech kryzys dwulatka nie przeszkodzi Wam w trzymaniu się swoich postanowień.

• Nie podnoś głosu

Dzieci przechodzące bunt dwulatka bardzo często krzyczą, piszczą i tupią nóżkami. Manifestują w ten sposób swoją, dopiero odkrywaną, indywidualność. Nie pozwól wyprowadzić się z równowagi - im dziecko głośniej krzyczy tym ciszej do niego mów. Będzie musiało zniżyć ton swojego głosu, aby usłyszeć co masz do powiedzenia. Jeśli zauważy, że na krzyk odpowiadasz szeptem, jest wielce prawdopodobne, że przestanie stosować tę metodę.

• Odwracaj uwagę

Z pewnością nie uda Wam się uniknąć nieporozumień, dwulatek będzie stanowczo wyrażał swoje zdanie bez jakiejkolwiek chęci do kompromisu. Przekonanie go do swoich racji może przypominać walkę z wiatrakami - lepszym sposobem jest próba odwrócenia jego uwagi. Jeśli dziecko nie chce wyjść ze sklepu bez bardzo drogiej zabawki, pokaż mu inną, tańszą i z ogromnym entuzjazmem opowiadaj o jej funkcjach. Na koniec możesz zadać pytanie: “Chcesz, abyśmy ją kupili”? Maluch będzie miał poczucie, że samodzielnie podjął decyzję i że jego zdanie się liczy.

• Unikaj niemiłych niespodzianek

Nikt nie lubi robić tego, na co nie ma ochoty. Podczas okresu buntu dwulatka ma się wrażenie, że takich czynności w przypadku maluchów jest nieskończenie wiele. Jeśli wiesz, że Twoje dziecko nie lubi kąpieli, wspomnij mu o niej wystarczająco wcześniej podczas zabawy a potem powtórz jeszcze kilka razy. Da mu to czas, na oswojenie się z myślą o nielubianej czynności. Nawet jeśli bardzo niechętnie będzie szedł do łazienki, na pewno jego protest będzie dużo mniejszy, niż gdyby został zaskoczony tą informacją.

Bunt dwulatka - jak sobie radzić?

Bunt dwulatka to naturalny etap rozwojowy każdego dziecka. Od tego, jak intensywnie przebiega, zależy temperament maluszka oraz Wasze podejście do sytuacji. Pamiętajcie, że to Wy jesteście rodzicami i to Wy musicie w każdej sytuacji zachować spokój. Nie podejmujcie żadnych radykalnych działań, skupcie się na zapewnieniu dziecku równowagi pomiędzy poczuciem wolności i uczuciem miłości.